หน้า 94 : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 377 / 2

ประโยคที่ ๕ มังคลัตถกา เล่น๕ หน้า ที่ ๘๘ หงส์นี้ที่ขึ้นใหม่ ได้กลายเป็นขนขาวแล้ว หงส์นี้มีปีกอันออกขึ้นดีแล้ว ก็นีไปสู่ที่ของตน ไม่กลับมาอีกเลย [๑๒๑] พระศาสดา ครั้งทรงนำดีดินามมาแล้ว ตรัสว่า "ภิกษุท

ในบทนี้พระศาสดาได้กล่าวถึงการมีความสันโดษ และการใช้ชีวิตตามที่มีอยู่ โดยสอนให้รู้จักประมาณและไม่โลภมาก การเปิดเผยใจถึงการอยู่ในปัจจุบันและเป็นที่พอใจในสิ่งที่เรามี รวมทั้งการทำความเข้าใจเกี่ยวกับความส

ประโยค - มังกรดำนี้เริ่มแปล เล่ม ๔ หน้า ๘๙ ภายในท้องทางทางของช่างนั้น ด้วยอำนาจแห่งความมัวหมอง เมื่อวาริปิด ไม่อาจจะออกได้ อยู่เป็นทุกข์ในท้องช่างนั้น ตลอด กลางนาน ในวันหนึ่ง เมื่อฝนตก วาริปิด จึงออก

บทความนี้วิเคราะห์ความมัวหมองตามหลักพระธรรม โดยระบุว่าผู้ที่มีความไม่รู้จักประมาณในการรับรู้จะมีพฤติกรรมที่แสดงออกในทิศทางที่ผิดและมีอาการของความไม่เชื่อมั่นในศรัทธา นอกจากนี้ยังอธิบายถึงความปรารถนาลา

ประโยค - มังกดตำนี้เป็นแปล เล่ม ๔ หน้า ๙๐ ในวันฉลองวิหาร ย่อมภาววิหาร เหตุอย่าเอือ รู้ว่ามีหล่านั้น เห็นแล้ว ไปสู่พระเจดีย์ กวาดแล้ว เหตุอย่าเอือ เกลี้ยงรายให้ เสนอต ชักอาสนะ รดน้ำที่บันโพธิ์ พวกมนุษย

เนื้อหาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันฉลองวิหารที่พระอิณาสพถูกเข้าใจผิดโดยมนุษย์ จนทำให้เกิดคำถามเกี่ยวกับความเชื่อ ความตั้งใจ และการแสดงออกของพระพุทธสาสนา ในเรื่องนี้มีการพูดถึงเด็กชาวบ้านที่พูดถึงพระอรหันต์

ประโยค๕ - มึงคลึกกี้นี้แปล เล่ม ๔ หน้า ที่ 91 ทั้งหลาย ย่อมไปสู่ที่ ๆ ตนปรารถนา ๆ." เรื่องอรหันต์ผสม จบ. [เรื่องอรหันต์อ่านในร] [๓๒] คนโกหกอีกคนหนึ่ง อยู่ในบรรดาศาลใกล้ลูกหนึ่ง ข้างหลังบรรดาศาลาของเข

เนื้อหานี้กล่าวถึงเรื่องอรหันต์และตัวอย่างของบุคคลที่โกหก ซึ่งตั้งอยู่ในศาลใกล้ต้นไทร โดยมีคนทั่วไปให้ความสนใจและสอบถาม เขาแสดงตนอย่างผู้มีศักดิ์ศรี แต่กลับถูกเปิดเผยความจริงและต้องหนีไป เรื่องนี้สื่อ

ประโยค- มังคลัตถบืนนี้แปล เล่ม ๔ หน้า ๙๒ ความไม่ประมาณ ของภิกษุผู้มีความปรารถนามากและมัวมากไว้ ด้วยประกาศนี้ จริงอยู่ ปาปุคคลเหล่านั้น ย่อมยังความปรารถนา สมุดและความมัวมากให้ดำริขึ้น เพราะความไม่รู้ปร

เนื้อหานี้กล่าวถึงปัญหาความไม่ประมาณของภิกษุผู้มีความปรารถนามาก ซึ่งอาจนำไปสู่ความไม้แน่นอนในการรับรู้และปฏิบัติ พระผู้พระภาคได้แสดงธรรมแก่ภิกษุทั้งหลายเพื่อให้เข้าใจถึงการรับมือกับความปรารถนานั้น โดย

ประโยคที่ ๕ - มังคลิติกษาแปล เล่ม ๔ - หน้า ๙๔ ฉันในเรือนของลูกดูรคนหนึ่ง ชื่ออำพันณะ (ผู้หยาวา) ในบ้าน น้น และได้รับทิพพิหนึ่งเท่านั้น เพื่อขอการถือไป วันหนึ่ง ภิกษุ นั้น เห็นภูมอ้อมดูรูปหนึ่ง ในเรือน

ในประโยคที่ ๕ ของมังคลิติกษาแปล เล่ม ๔ กล่าวถึงเรื่องราวในเรือนของลูกดูร คนหนึ่งที่ชื่ออำพันณะ ซึ่งเกี่ยวข้องกับการมอบทิพพิและการสนทนาระหว่างพระราชากับสามเณร การดำเนินเรื่องเน้นถึงความสำคัญของการรับรู

ประโยค๕- มังคลิตคล้ายนี้แปล เล่ม ๔ หน้า 95 สามเณร อาตมภาพถวายสัตย์เหล่านี้ แก่สมภารมิผู้ร่วมอุปชามะกัน. พระราชา ข้าพเจ้าอวยเวรแม่นอีก. สามเณร อาตมภาพถวายสัตย์เหล่านี้แก่มงคลสูงม์. พระราชา ข้าพเจ้า

บทความนี้นำเสนอการสนทนาเชิงลึกระหว่างสามเณรและพระราชา ซึ่งเปิดเผยถึงคำสัตย์ที่สามเณรได้กล่าวในฐานะผู้อุปชามะ ตลอดทั้งความเชื่อมั่นในพรมณีที่เกี่ยวข้องกับการให้บริโภคและการถวาย ในสถานการณ์ที่พระสงฆ์ต้อ

ประโยค๕ - มังคลติดตามปีนี้แปลเลย ๔ หน้า ๙๖ เจริญโดยยิ่งแก่นผู้เสื่อมใสแล้วโดยแท้ เพราะเห็นภูมิผู้มีความมั่นน้อย ก็มีหลาย เห็นภูมังผู้มีความมั่นน้อย เช่นกับด้วยพระมัชฌันติ- เกษะเป็นต้นแล้ว ย่อมสำคัญเ

บทความนี้กล่าวถึงความสำคัญของภิกษุผู้มีความมั่นน้อย ที่ช่วยทำให้พระศาสนามีความมั่นคงและยั่งยืน โดยที่ความมั่นน้อยนี้เป็นสิ่งสำคัญที่สนับสนุนให้เกิดความไม่เสื่อมสุขของพระสัทธรรม และเป็นการบูรณาการมวลชน

ประโยค ๕๕- มังคลัตถทีนี้แปล เล่ม ๔ หน้า ๑๙๘ ดังนี้แล้ว คำสุขสวัสดิ์ฮากา แล้วคำว่า "ธรรมคาถิก" พึงเป็นผู้ มักน้อยเหมือนนิคมคามวสีสะเกิด แล้วคำสถอนในอัปปมาทวรรค ธรรมบาว่า "อุปปามาทโธ ภูญ" เป็นต้น. ในกา

บทความนี้นำเสนอการตีความคำสุขสวัสดิ์ฮากา และความหมายของพระคาถาที่เกี่ยวกับความมักน้อยในบริบทของพระพุทธศาสนา รวมถึงเรื่องราวของพระสีสสะฌะที่บรรลุอรหัตในที่แห่งหนึ่งในประเทศหิมพานต์ ตั้งแต่การไม่มีความท

ประโยค ๕๙- ม้างดึกดำบรรพ์ เล่ม ๔ - หน้า 99 เรื่องกัณหาดาบ มาในกัณหาดาบ ในสกนิบาต เรื่องผู้มักน้อยในปัจจัย จบ [๔๕๕] อรรถกถากฤษฎสูตรว่า "ภิญญาผู้มีความน้อยใน ฤดูกาล ย่อมไม่ให้ชม่นอื่นรู้ว่า ตรณิษฐ์ฤด

เนื้อหาภายในหน้า 99 ของเล่ม 4 ของเรื่องกัณหาดาบ กล่าวถึงการสอนทางธรรมในบริบทของพระเถระพี่น้องและความสำคัญของฤดูกาลในพระธรรม มีการกล่าวถึงนโยบายและการกระทำที่ปรากฏในอรรถกถาเอกนิบาต ต้องครรนิกายและครรนิ

ประโยค - มังคลดิถีที่เป็นเปล่า เล่น ๔ หน้า ๑๐๐ [๑๔๕] อรรถกาถสูตรสูตรว่า " ภิกขูผู้มีความเมตตาใน ปะรีติ แม้เป็นผู้ทรงพระใคร่ปิฎก ก็ไม่ประสงค์จะให้ใคร รู้ว่าตนเป็น พุทธสุด เหมือนพระศาสะเณราชามืองสักตะนั

เนื้อหาพูดถึงมังคลดิถีในพระพุทธศาสนา สะท้อนแนวคิดเกี่ยวกับความเมตตาของภิกขุและการให้ความรู้แก่ผู้คน รวมถึงการปฏิบัติตนอย่างมีสมาธิในการศึกษาธรรมเพื่อประโยชน์สูงสุดของชุมชน เรียนรู้เกี่ยวกับความสำคัญขอ

ประโยค๑ - มงคลกิติที่ป็นเปล่า เล่ม ๔ หน้า ๑๐๑ ความที่เกรงมหาสุนะรู้ว่า พระเดชผู้ลากำธรรมกถาในกลางคืน คือ รูปนี้." เรื่องกิขผู้มีความมักน้อยในปริยัติ คบ. (๑๓๔) อรรถกถาสุตตรสูตรว่า " ภิกษุมิความมั

เนื้อหานี้พูดถึงพระเดชผู้ลากำธรรมกถาในยามค่ำ ซึ่งแสดงถึงความมักน้อยและการบรรลุผลทางธรรม โดยการพูดถึงการจัดการในสังคมยุคนั้นและการประพฤติตนของพระสงฆ์ ซึ่งมีพระราชาที่ให้เกียรติ ในขณะที่พระเดชได้รับการย

ประโยค ๕๖ มังคลัตถทีปิเปนปลู เล่ม ๔ หน้า ๑๐๒ พึงปรารถนา ว่า ขอชนนักหลาย จงรู้ว่าเราเป็นพระเจ้านาภ พมนุษย์ ทั้งหลายก็ไม่พึงกล่าวว่า พระเณรนั่นว่า "ขอท่านจงอยู่ข้างนอก" แด ่วามคิดเห็นอย่างนั้นแน่นนแล ไ

ประโยคนี้กล่าวถึงคำสอนในพระพุทธศาสนาที่ไม่ให้กล่าวถึงพระเจ้านาภในแง่ลบ และเน้นความสำคัญของความมักน้อย ในการที่บุคคลมีความปรารถนาในสิ่งต่าง ๆ ซึ่งอาจส่งผลต่อจิตใจของผู้คน การเข้าใจและการไม่ปรารถนาในปัจ

ประโยค - มึงคลิดที่ปืนเปล เล่ม ๕ หน้า ๑๐๓ จึงกล่าวว่า เอกทูติ เป็นมัน. พึงชนะเป็นประพันธ์ว่ามีส่วนเหลืออยู่ เพราะ อปป ศัพท์ ปรากฏอยู่แม้วในอรรถว่าเล็กน้อย ส่วนเนื้อความ ไม่มีส่วนเหลือเลย เพราะความที่

บทความนี้กล่าวถึงการสันโดดในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในองค์ประกอบของภิกษุที่ยังคงปฏิบัติตนตามแนวทางของพระผู้มีพระภาค อีกทั้งเน้นถึงความสำคัญของการมีมงคลในการดำเนินชีวิต โดยอ้างอิงจากการวิเคราะห์ใ

ประโยค ๙ มักคลิกท่านนี้เป็นเปล่า เล่ม ๔ หน้า ๑๐๔ [๗๔๑] กิทธรรมาคิภูนู้สั่นโดน ย่อมเป็นผู้ปะพฤติดั่งนอนเรีบ เหตุนั้น ในอรรถกถาสมบูรณ์สูตรเป็นต้น ท่านจึงกล่าวไว้ว่า "ภิกษุผู สันโดษนั้น บริโภคสนสนที่บุร

เนื้อหาอธิบายถึงภิกษุผู้สันโดษที่มีการบริโภคและการอยู่ในอารามตามบทพรรณนาในอรรถกถาสมบูรณ์สูตร โดยกล่าวถึงลักษณะการดำรงชีวิตที่มีความโดดเดี่ยวและความสุขในกิจทั้ง 4 อ้างอิงถึงพระปัจเจกสัมพุทธองค์ที่วางหล

ประโยค๕ มัจจัณฑ์นี้เป็นเปล เล่ม ๔ หน้า ๑05 เป็นต้น. ทิค ๔ ของบุคคลผู้สันโดษโดนั่น มีอยู่ แม้เพราะเหตุนั่น บุคคล ผู้สันโดษ ชื่อว่า อาทุกุทิวาส. บุคคลผู้สันโดษ ชื่อว่า อุปปโภ เพราะวิจารณะว่่า อย่างไม่ถื

มัจจันตสูตรได้พูดถึงบุคคลผู้สันโดษที่มีชื่อว่า อาทุกุทิวาส และ อุปปโภ ซึ่งสามารถครองอันตรายทั้งหลายได้ด้วยอิศวาสนขันธ์และธรรมต่างๆ อันตรายทั้งหลายที่เกิดขึ้นสามารถส่งผลกระทบต่อกายและจิตของบุคคล หากไม่

ประโยค ๕- มังคลดึกสิถีในเป็นปลื้ม เล่ม ๔ หน้า ที่ 109 ธรรมไม่มีโทษทั้งหลายมีศีลเป็นต้น บทว่า ภาวนา ได้แก่ ด้วย การให้เกิดขึ้น และด้วยการเจริญ บทว่า อนุปุพุทธ สงว่า ผู้สันโดษ ด้วยอำนาจแห่งความท้อแท้ ด

บทนี้กล่าวถึงการปฏิบัติธรรมซึ่งมีศีลเป็นหัวใจสำคัญ ความสันโดษและการเจริญตนในพระพุทธศาสนา เน้นการอุทิศถวายสำหรับสงฆ์และการเจริญภาวนาเพื่อบรรลุพระอรหัต และการเติบโตทางจิตใจเพื่อให้เกิดความสันโดษและการพั

ประโยค ๒ มั่งคลาดที่เป็นเปล เล่ม ๔ หน้า ๑๑๑ พระศาสดาว ทรงแสดงว่า "พระมหามñez ธรรมดาบัญฑิต กระทำ กุลอีทละน้อย ๆ ในขณะ ๆ ย่อมขจัดมลทินของตนเสียโดยลำดับ ได้โดยแท้" ดังนี้แล้ว จึงรหัสวานนี้เป็นธรรม ร ธรร

พระศาสดาได้ทรงสอนว่า ผู้มีปัญญาควรขจัดมลทินของตนอย่างเป็นระยะ ๆ เช่นเดียวกับช่างทองที่ทำการชำระสนิมเงินอย่างมีกระบวนการ ควรดำเนินการอย่างมีสติ และตามลำดับเพื่อให้บรรลุถึงความบริสุทธิ์และสมบูรณ์ของจิตใ

ประโยค ๕ - มังคีลกถาที่นี้เป็นเปล เล่ม ๕ หน้า 113 กล่าวว่าด้วยความกตัญญู* [๓๑] ความรู้ปากะ อันผู้ใดผู้หนึ่งทำแล้ว น้อยหรือมาก ก็ ตาม โดยความระลึกนึงบ่อย ๆ ชื่อว่า กตัญญุตุ อีกบทหนึ่ง บุญ ทั้งหลายนันแ

บทความนี้นำเสนอเรื่องราวของความกตัญญูในตัวบุคคลและสิ่งสำคัญของการอุปการะในชีวิต ตามพระธรรมคำสอนของพระพุทธเจ้า ที่กล่าวว่าความกตัญญูนั้นทำให้บุคคลงอกงามในโลก และการระลึกถึงอุปการะของผู้อื่น นำไปสู่การส

ประโยค ๕ - มังคลดีกาลที่นิรนีปล เล่ม ๕ หน้า ๑๑๔ ภูมิทุกนิมิต องค์ุตตรนิกายนั้น และภูมิคุลคลญัตติว่าคำว่า " ข้อว่า อิทธ เทศมิติ สัญญา กโรติ" ความว่า เป็นจุดทำความสำคัญอย่างนั้น ก็ในคำว่า สัญญา กโรต

เนื้อหาในบทนี้เสนอถึงความสำคัญของคำว่า 'สัญญา กโรติ' และการเลี้ยงดูของบิดามารดาที่สอดคล้องกับคำสอนของพระผู้เป็นพระยานกแก้ตา การเลี้ยงดูบุตรในบริบททางศาสนาและการรับรู้ถึงความสำคัญของอุปการะที่บิดามารดา